موسيقي ،‌نقاشي ، مجسمه سازي و بطور كلي هنر در هر سرزمين ريشه در آداب و رسوم و فرهنگ و مناسك مذهبي اقوام دارد و همچنين بيانگر عواطف و افكار هر آئين و مذهب است . از ميان رفتن اين هنرها از طرفي باعث از بين رفتن تمدن و فرهنگ هر جامعه و از طرف ديگر سبب كاهش و تنزل دانش و اطلاعات ادبي ، هنري در امور زندگي انسان در همه قرون و عرصه ها مي شود . از اين رو بايد بكوشيم تا مصالحي كه براي خلق به وجود آوردن اين آثار گرانقدر هنري مورد استفاده قرار مي گيرند از دوام و استحكام بالايي برخوردار باشند و در برابر تغييرات آب و هوايي ، باد و باران و ... گزند نيابند .
تنديس ها ، پيكره ها و يا ديگر آثار منقوشي را كه براي آراستن فضاي خارجي مورد استفاده قرار مي دهيم . بيش از ساير هنرهاي دست ساز در معرض نابودي قرار مي گيرند ، زيرا كه مصالح لازم براي خلق انواع تنديس ها و يا پيكره ها و ... اغلب سيمان ، سنگ ، گچ و يا سفال است ، كه از اين ميان تنها سيمان و سنگ قابليت استفاده در فضاي خارجي را دارند كه آنها نيز معايبي دارند . سيمان به جهت قابليت جذب آب در هنگام يخ زدگي متلاشي مي شود و انواع سنگ نيز به دليل رسوبي بودن ، پس از گذشت زمان در نواسانات دمايي دچار فرسايش شده و منجر به متلاشي شدن مي شود . اما مجسمه هاي ساخته شده با مواد نسوز بدليل يك نواختي مواد و جذب آب كم هيچ يك از معايب مذكور در آن وجود ندارد و اثر هنري ساخته شده با آن ماندگاري بسيار زيادي دارد و هيچ گونه محدوديت مكاني جهت نصب ندارد .